Jaap Wagemaker

In Rotterdam heb je galerie Delta. Ik ben er helaas nooit geweest. Toch ken ik de naam goed. Ik weet dat de galeriehouder een liefhebber is van het werk van Jaap Wagemaker en daarin vinden wij elkaar. Toen ik mijn opleiding in de kunst deed, schreef ik een essay over deze naoorlogse materiekunstenaar. Hij was zijn tijd ver vooruit en plaatste bijvoorbeeld een stofzuigermond op het doek tot ontsteltenis van publiek en pers. Galerie Delta bestaat vijftig jaar en daarom heeft museum Boymans 'Meneer Delta' uitgenodigd om zijn verzameling te tonen op de muren van het museum. Bij 'Delta' ging bij mij een belletje rinkelen en ik dacht gelijk aan Jaap Wagemaker. Toen ik een afspraak met een Rotterdamse vriendin had, koppelde ik er een museumbezoek aan vast. De Delta-collectie in Boymans bevat werk van Schoonhoven en Constant maar Jaap Wagemaker kon ik niet vinden. Zie hier wat beelden. Ik was teleurgesteld en al bijna weggegaan toen ik op de achterkant van de panelen zijn werk ontdekte. Montagnes aux écritures, een prachtig werk waarin met materiaal en stof texturen gemaakt zijn waardoor je verdwaalt in een landschap. Slechts één werk hang er, maar zeer de moeite waard. Van Jaap is de uitspraak tijdens een van zijn reizen: 'Hee, ik ben in mijn eigen schilderij terecht gekomen.' Dus eerst schept hij het werk, dat intuïtief op doek ontstond en toen bleek er in de werkelijkheid een dergelijk beeld te bestaan. Fascinerend. De tentoonstelling Meneer Delta, is nog te zien t/m 20 mei.

ZomerExpo 2012 - Anoniem gekozen

Wat is dat spannend om aan zo'n open inschrijving mee te doen. Anoniem gekozen staat open voor kunstenaars en amateurs. Dit jaar is de kapstok: liefde. Iedereen die denkt iets bij te dragen hebben in dit thema, mag zijn werk inzenden. Je betaalt het inschrijfgeld en klaar. Dan begint het lange wachten. 

Eerst dacht ik: liefde? Ik heb helemaal niets met liefde. Ik maak landschappen en roest-reanimaties. Toen ging er iets borrelen. Vaak gebeurt dat onder de douche of ook wel op de fiets. Ik was al van plan iets te doen met vondsten en voorwerpen die om me heen zwierven na de dood van mijn moeder. Ze overleed in 2010. De knopendoos, de jarretels, de trouwfoto en vooral haar agenda-schrijfsels waren de stille getuigen. Maar het is meer ontdekte ik tijdens het maken. Het gaat over een generatie die niet meer leeft, ver voor de iPad en de iPhone. Ikzelf beweeg me er middenin. Mijn zoons sms-en en twitteren er lustig op los. Facebook is hun levensader. Ik leef in de tijd van sociale media maar heb ook nog voeling met de tijd van vroeger toen er nog met de hand werd afgewassen, de sokken gestopt en de kleding zelf gemaakt werd. Waar het eigen handschrift nog aanwezig was in papieren agenda's en persoonlijke voorwoordjes in boeken.
Zo ontstond 'In loving memory'.

Met dit werk heb ik in de rij gestaan voor Anoniem gekozen. Wat is het fijn als je dan te horen krijgt: 'Gefeliciteerd mevrouw, u bent door.'
15 juni is de opening in het Gem in Den Haag.

Beaufort04

Langs de Belgische Noordzeekust staan momenteel dertig beelden van internationale kunstenaars. De route begint in het westen bij De Panne en loopt door via Koksijde, Nieuwpoort, Westende, Middelkerke en Oostende naar Bredene, De Haan, Blankenberge en stopt in Zeebrugge. Beaufort04 is een triënnale die hedendaagse kunst toegankelijk maakt voor een groot publiek. Door de beeldenroute te combineren met de kustlijn is het een driejaarlijks groots cultureel evenement geworden. Monumentale installaties worden afgewisseld met intrigerende werken. De Nederlandse kunstenaar Folkert de Jong heeft een beeld geplaatst aan de haven van Blankenberge. De nar 'Monument voor een Saltimbaque' kijkt samen met zittende Belgen op het rustieke bankje uit over boten en masten van het pittoreske haventje. Het meest beangstigend vond ik de honden van Paolo Grassino. Zijn installatie 'Analgesia' staat zowel in het museum MEC Staf Versluys als aan het strand van Bredene. De honden verbeelden onze angst om alles wat we hebben te bewaken. Het zijn zwarte pallads en op het strand staan autowrakken met honden eromheen. De titel van het werk verwijst ook naar aspirines die verdoven evenals de samenleving verdooft is en soms geen greep meer lijkt te hebben op de gebeurtenissen. Het beeld dat mij het meest verraste was de zandworm van Marco Casagrande aan het strand van De Haan. Een mooi organische vorm die als beeld zijn bekoring heeft. Ik houd van het simpele materiaal zoals takken en wilgentenen en de ambachtelijkheid die eruit spreekt. Zoals hij zelf vertelt 'het sluit aan op de Nederlandse traditie van manden vlechten.' Het beeld wordt extra aantrekkelijk omdat je het kan betreden. Binnen wacht je dan de verrassing van het gefilterde zonlicht. De open sculptuur werpt zijn patronen van licht en schaduw op het zand waarover je loopt waardoor een totaal nieuw beeld ontstaat.
Voor Beaufort04 is een praktische wandelgids uitgegeven die met handige plattegronden je bij het juiste beeld brengt. De kusttram is een ideaal vervoermiddel omdat het alle kustplaatsen aandoet. Je kunt zelfs gratis fietsen huren via de VVV. Aan een dag heb je niet genoeg. Het leukste is een hotelletje te boeken voor een of twee nachten. Wat je verder nodig hebt is een paar stevige wandelschoenen, een vouwfiets en eventueel een auto en natuurlijk veel zonneschijn.

Cultuurbezuinigingen

Merkt u iets van de bezuinigingen op de cultuursector?

- Ja, ik merk het aan teruglopende verkopen. Mensen zijn voorzichtiger met het aanschaffen van kunst. 

Die btw-verhoging doet ook geen goed. 

Voor de kunstenaar blijft er steeds minder over of hij moet zijn prijzen drastisch verhogen maar dan wordt het nog moeilijker om kunst aan de man te brengen.

Hebben de bezuinigingen veel invloed op uw werk? 

- De bezuinigingen hebben geen invloed op mijn werk. Ik maak mijn eigen series assemblages of werken geïnspireerd op mijn eigen thema's: huid, landschap, grensvlakken. Toch betrap ik mezelf de laatste tijd wel op de gedachte: zal ik niet gewoon een paar kleurrijke, abstracte doeken maken die lekker in de verkoop liggen. Gewoon voor erbij. Hmmm...dus misschien toch een kleine invloed.
Waarom hebben kunstenaars zoals u cultuursubsidies zo hard nodig. 

- Kunstenaars hebben cultuursubsidies nodig om vrij en onafhankelijk werk te maken. Zo kan de kunstenaar echt wat vertellen met zijn werk en vernieuwend bezig zijn. Als je je oren laat hangen naar de markt en wat commercieel interessant is, krijg je pulp, klaprozen en portretten. Leuk voor boven de bank, maar geen kunst. Ikzelf ben onafhankelijk van subsidies. Zoals veel andere kunstenaars klus ik bij met kleine baantjes, lesgeven, workshops en het schrijven van artikelen over kunst.

Wat is uw eigen menign over deze bezuinigingsmaatregel?

- Als er gesneden moet worden, dan ook in de kunst. Maar niet zo drastisch en wel verantwoord. Kunst is breed. Ook concerten, bibliotheken, opera's, festivals, dans en kleinkunst horen erbij. Als dat allemaal zou verdwijnen, zou het een schrale bedoening worden. Anderzijds kan een bezuinigingsmaatregel ook een prikkel zijn om creatief het roer om te gooien. Het bepaalt mensen bij de vraag: wat wil ik nou echt? En waar een wil is, is een weg. Zo ontstaan er door de bezuinigingen ook weer nieuwe ideeën en initiatieven en niet alles is met geld te koop. Inzet, creatief denken, tijd en positieve energie zijn ook belangrijke krachten.

Verzet u zich tegen deze bezuinigingen op de cultuursector en heeft u ook geprotesteerd op 20 november? (Nederland schreeuwt om cultuur)

- Ik heb niet geprotesteerd op 20 november 2011 omdat mij dat niet zo ligt. Ik heb er wel reclame voor gemaakt via sociale media. Ik verzet me niet tegen de bezuinigingsmaatregelen maar zoek mijn eigen weg, volg mijn eigen ideeën en sluit me aan bij relevante netwerken en kunstprojecten. Er is nog genoeg leuks in de wereld van de kunst.

Uit een interview van een leerling met beeldend kunstenaar Els Vegter voor het maatschappelijk werkstuk over de cultuursector en bezuinigingen, laatste jaar vrije school Zeist.

Zakelijk Twitteren

Ben je nog wat onhandig met Twitter? Goed nieuws! In samenwerking met 10-Social geef ik workshops Zakelijk Twitteren. De workshops die ik geef zijn in regio Utrecht. Seats2Meet is daarvoor een mooie plek maar het kan ook op een andere locatie met wifi plaatsvinden. De locatie hoor je een week voor aanvang. Mijn collega Nancy de Bruin bestrijkt regio Haarlkem. Kijk voor de data in de agenda van 10-Social.
Daarnaast geef ik workshops Social Media voor beginners en starters. Hierin leer je je onderneming te profileren op de verschillende sociale media zoals LinkedIn, Twitter, Facebook en het bijhouden van een blog. Via mijn website kun je je daarvoor opgeven.
ik ben zelf kunstenaar en gebruik sociale media intensief om mijn werk onder de aandacht te brengen.
Met succes. Heb je interesse? Laat je horen! ik verwelkom je graag op een van de workshops.

Nanowrimo

Nog een dagje en dan gaat Nanowrimo van start. Nanowrimo?? Ja, dat bestaat echt: National Novel Writing Month. De bedoeling is om in de maand november, als de regen tegen de ruiten tikt en de kachel eindelijk in de hoogste stand kan, elke dag 1500 woorden te schrijven. Je doet dit niet alleen maar met alle schrijffanaten over de hele wereld die zich bij Nanowrimo hebben aangesloten via de site en Twitter. De grap is dat je na dertig dagen het volume van een boek hebt. Een echt goed boek is het dan nog niet maar het schrijfproces en de creatieve stroom is wel op gang gekomen. Je schrijfspieren zijn lekker doorgesmeerd. Gister ben ik zelf al begonnen met een schrijversdag op Texel. Schrijven op een prachtig eiland waar je de uiteinden van de aarde nog gewoon kunt zien. Wat een ruimte en inspiratie. Het (dag)boek wat ik in 2010 geschreven heb, komt weer uit de ijskast. Gister schreef ik daarvoor een nieuwe scène en las deze voor aan de schrijversgroep. Het mooiste compliment dat ik kreeg was een vrouw in tranen. Het verhaal was zo herkenbaar en pijnlijk voor haar dat ze volschoot. En nu verder. Op de site Nanowrimo worden we al opgeroepen om in de startblokken te gaan staan.
Morgenavond 31/10 zal op de Dutchnanochat (informatie zie regioforum of site van Jarsto) weer het traditionele aftellen zijn en de Midnight Kick Off Word War, waarin we vanaf de eerste seconde na middernacht allemaal tesamen onze eerste woorden schrijven. Traditioneel gezien een uurtje, maar je mag zelf langer of korter doorgaan naar gelang je energie en inspiratie. Kom er gewoon bij voor de gezelligheid en kijk hoever je komt. De eerste woorden heb je dan al geschreven en als je daarna gaat slapen en weer wakker wordt is de eerste horde genomen. 
Duim voor me!

Twitter voor beginners

Het is alweer anderhalf jaar geleden dat ik de eerste stappen op Twitter en Facebook zette. Ik was net vijftig geworden. Sarah dus. Een psycholoog zou zeggen: 'om dat lot te bezweren ging ze opeens iets 'jongs' doen.' Tja, zou best kunnen. Het geeft wel een kick om nieuwe stappen te zetten, vind ik en werelden te ontdekken waar je voorheen geen weet van had. Inmiddels zit ik als een spin in het web van de sociale media en het bevalt me goed. Het zijn prachtige tools waarmee je werk, blogs, activiteiten en in mijn geval mijn kunst onder de aandacht van een groot publiek kunt brengen. Ik heb net kennisgemaakt met Google+, ook een vriendennetwerk met kringen. Anders dan Facebook zit er een differentiatie in het uitgekauwde woord 'vrienden'. Je hebt vrienden, familie, kennissen en kunt vervolgens je eigen kringen maken die niet zichtbaar zijn voor anderen. De contacten zijn wel zichtbaar maar degene weet niet in welke kring hij of zij zit. Om mijn kennis te delen, ben ik begonnen met cursussen en workshops op het gebied van sociale media. Ik heb al verschillende privé-lessen gegeven en een workshop voor kunstenaars. In oktober start ik met een groep bij mij in het atelier. Op verzoek kan ik ook op locatie komen. Een internetverbinding of Wifi is dan wel noodzakelijk.
Een overzicht van alle cursussen die ik geef vind je hier. Ook de creatieve schildercursussen.
Je kunt je via de mail opgeven info@elsvegter.nl 
Leuk je te ontmoeten tijdens een twitter-workshop!

Geluk en sociale media

"De drang om te consumeren is een drang om geluk te vinden."
Dat zegt Paul Wilson in de Happinez van een paar jaar geleden. Consumeren kun je breed opvatten: kleding kopen, shoppen, eten, terrasje pakken, televisie kijken, bak chips erbij, internetten, schaaltje chocolade ernaast, twitteren, facebooken en al die dingen die we allemaal heel veel en heel graag doen. Wilson zegt verder: "Als je in jezelf geluk vindt, ben je minder geneigd om dat geluk in uiterlijke consumptie te zoeken." Het is niet toevallig dat ik begin dit jaar gestopt ben met kleding shoppen. Ik wilde eens even een patroon doorbreken van kopen, kopen, kopen. Ook de aanschaf van schoenen en laarzen, waar ik een groot liefhebber van ben, is een jaar lang taboe. Op hetzelfde moment begon ik met lessen aan de School voor praktische filosofie. Ik had behoefte om de blik naar binnen te richten. In het voorjaar gingen we als gezin televisieloos leven. Ruimte scheppen voor iets anders. Een vuurtje in de tuin, een goed gesprek, een zwoele zomeravond, alleen kwam die zwoele avond helaas niet deze zomer. De prikkels verminderen, dat was ons doel. Wilson: "We geloven massaal dat opwinding en prikkels ons gelukkig maken. Dat is een grote vergissing. Juist de afwezigheid van prikkels geeft je de mogelijkheid om gevoelens van geluk te ervaren." En dan komt een stukje over zijn kindertijd, wat mij als moeder erg raakt. Hij vertelt: "Toen ik klein was, zaten de dagen vol gaten. Ik kwam uit school, zat op het trapje buiten, praatte met mijn hond, keek naar de wolken, dan ging ik met vriendjes spelen en als ik thuiskwam, keek ik een tijdje uit het raam...allemaal stukjes tijd waarin niets gebeurde. Tegenwoordig zijn die gaten er niet meer." Wat heb ik genoten deze zomer toen wij kampeerden in een bos waar geen elektriciteit was. Onze jongens taalden niet naar hun apparaten. Ze speelden zelfs verstoppertje met andere kinderen!
Maar wat gebeurde er toen ze weer thuis waren? Ze staan op met muziek en de iPod in de hand. Schakelen moeiteloos over naar msn, Hyves, Youtube op hun smartphone of laptop. Als er al lege tijd is, vragen ze: Mam, mag ik een filmpje kijken? Soms lijkt het alsof contact alleen nog maar mogelijk is met een apparaat ertussen. Zo hoorde ik het verhaal van een moeder die de vriendin van haar verliefde puberzoon op bezoek kreeg. Wekenlang hadden ze gechat en geskyped. Nu ze een weekend life bij elkaar waren, viel het gesprek helemaal dood. Brrr, echt contact met een levend wezen... Ik maak me daar wel eens zorgen over omdat al die prikkeling van apparaten ook invloed heeft op de ontwikkeling van jonge hersenen. Wilson: "Er is constant prikkeling. Maar daardoor krijgt het zenuwstelsel geen kans meer zich te herstellen, zich weer op te laden." Verwoed internetgebruiker Nicholas Carr vertelt in een Vrij Nederland-artikel dat hij steeds moeilijker een boek kon lezen. Hij miste gewoon de concentratie. Digitale detox of een internetsabbatical kan helpen om weer in balans te raken, te aarden, concentratie te herwinnen en een glimp van geluk te ervaren.
Maar hoe leg je dat uit aan twee puberzoons?
Daarom begin ik maar met mezelf te ont-prikkelen.

Televisieloos

Lang geleden toen de zomertijd begon zaten wij te ontbijten. Het was zondagochtend. We mijmerden over de dagen die langer zouden gaan worden en de lange zomeravonden die in het verschiet lagen. Er vielen woorden als 'zwoel' en 'barbeque' en 'vuurtje maken'. Uit het niets kwam toen opeens de opmerking (het moet mijn man geweest zijn) 'zullen we de televisie weg doen?' Drie paar ogen keken hem aan. Ogen die aan redelijk verslaafde kijkers vastzaten. De X-factor uitzendingen en 'Wie is de mol' zaten nog vers in ons geheugen. Maar mijn zoons en ik zijn ook niet kinderachtig en zijn serieus op het voorstel ingegaan. Bovendien hadden wij vaker met dat bijltje gehakt en zijn bekend met televisieloze periodes. En zo werd eind maart de net nieuwe breedbeeldtelevisie het huis uit gedragen. Niet voor altijd, zo ascetisch zijn we nu ook weer niet. Tijdelijk in de opslag in mijn atelier totdat de zomer voorbij zou zijn. We zijn nu bijna een half jaar verder en de tijd is rijp om enkele conclusies te trekken.
1. er zijn nauwelijks zwoele zomeravonden geweest
2. we hebben ons niet verveeld en de televisie niet gemist
3. de wereld draait gewoon door - uitzending gemist is er voor noodgevallen
4. de inmiddels aangeschafte iPods door beide zoons maken televisie eigenlijk overbodig
5. ik verheug me op de terugkeer van het Oog en een avondje ouderwets zappen
6. volgend jaar weer - dat staat te bezien

Zondagochtend

Op zondagochtend eten we samen. Niet gewoon samen maar uitbundig samen. Croissants, knapperige broodjes, roomboter, zalm, gekookte eitjes, vers sap in kristallen glazen met een suikerrandje aan de rand. En wat is het leukst? Ik ben als moeder maar eenmaal per maand aan de beurt om dit culinaire festijn te verzorgen. De andere drie keer verzorgen manlief of onze twee stoere zoons het ritueel. Ik kan het elke moeder aanraden. Pure verwennerij. De een maakt het nog bonter dan de ander want we willen niet voor elkaar onderdoen. De zaterdag ervoor begint de voorpret al als de jongens zelf boodschappen mogen doen en kunnen kiezen waarmee ze de familie willen verrassen. Als ik beneden kom, is het elke keer weer een verrassing hoe de tafel gedekt is, of er kaarsen branden, welke muziek klinkt, hoe de servetten zijn gevouwen en wat er allemaal voor lekkers staat uitgestald op de overvloedige tafel. Soms brandt er zelfs een wierookje. Tijdens dit zondagse ontbijt ontstaan de leukste gesprekken en initiatieven. Zo besloten we onlangs de televisie weg te kieperen. Maar daarover een volgende keer meer.